Dawno temu, Zła Królowa
wygnała wszystkie znane postacie z bajek do naszego świata.
Kto zna prawdę,
a kto może złamać klątwę?
Nie igra się z klątwą.
Nie rozumiem. Nie zabijesz mnie?
Uciekaj.
Okłamałeś nie tylko ją, ale też mnie.
- O czym ty mówisz? - Nie powinniśmy być razem.
Minęły 24 godziny odkąd Kathryn zaginęła.
- Znalazłaś coś? - Musisz pójść ze mną
i wszystko mi opowiedzieć.
ONCE UPON A TIME 01x15
Red Handed - Na gorącym uczynku -
:: Project HAVEN::
Tłumaczenie: michu Korekta: moniuska
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Dziękuję.
Mam nadzieję, że Kathryn gdzieś tam nie marznie.
Chyba powinieneś zacząć martwić o siebie.
Twoja żona zaginęła. Kochasz inną kobietę.
I do tego ta tajemnicza rozmowa telefoniczna.
Wiem. Po prostu... Nie umiem jej wyjaśnić.
Nie skrzywdziłem mojej żony.
Całkiem dobrze rozpoznaję kłamców.
I szczerze mówiąc, oni są lepiej przygotowani.
Idź teraz do domu.
Mogę iść?
Nie wiemy jeszcze, czy popełniono jakieś przestępstwo.
Prześpij się.
Dziękuję.
I może poszukaj sobie prawnika.
Poważnie? Cały rok bez dachu nad głową?
Można się przyzwyczaić. I miałem motocykl,
więc jeśli gdzieś było mi źle, to zawsze mogłem...
Nigdy nie byłam poza Storybrooke.
Gdzie ci się podobało najbardziej?
Nepal. Najwspanialsi ludzie.
Mają takie świątynie, wyryte w ścianach gór,
- całkowicie opanowane przez lemury. - Co to są lemury?
- Ruby! - Chwileczkę!
Niewielkie zwierzęta.
Mają wielkie oczy, które odbijają światło,
przez co w nocy wyglądają, jakby świeciły.
Ruby! Przestań flirtować i chodź tutaj!
- Kto tam? - Wpuść mnie.
Jestem tylko starą, biedną wdową. Oszczędź mnie.
- Wpuść mnie albo... - Albo co?
Chuchnę, dmuchnę i rozwalę twój...
Chuchniesz i dmuchniesz?
Nic innego nie zdołałem wymyślić.
Myślałeś, że siłą oddechu zrównasz mój dom z ziemią?
Możemy nad tym popracować.
Cicho! Babcia jest w drugim pokoju.
Wiesz, że nie lubi jak otwieram okiennice.
- To mnie nie lubi. - O tym właśnie mówię.
- Musisz się stąd wyrwać. - Wiem.
Gdziekolwiek.
Syn kowala wszędzie znajdzie pracę.
Porzuciłbyś wszystkich, których znasz?
- Zrobiłbyś to dla mnie? - Wszystko bym dla ciebie zrobił.
Peter, uważaj. Wypadasz z roli twardziela.
Wyjdź ze mną, chociaż na chwilę.
Już jest ciemno. Nie wypuści mnie.
Kapturku! Gdzie jesteś? Co tam robisz?
- Puść. - Za jednego całusa.
Kapturku, chodź tutaj!
- Co się dzieje? - Nic ważnego.
To tylko banda idiotów, proszących się o śmierć za kilka martwych owiec.
Zeszłej nocy wilk porwał tuzin.
Po co mnie tu zawołałaś? Żeby mieć mnie na oku?
Dobry wieczór, Kapturku. Zbieramy grupę na polowanie.
Polujecie na wilka? Mogę iść z nimi, proszę?
- Będę bezpieczna w dużej grupie. - Zostaniesz w domu i założysz pelerynę.
Wiesz, że czerwony odstrasza wilka.
- Oni nie noszą czerwieni. - Bo są głupcami.
Czas Wilka potrwa jeszcze tylko dwie noce.
Niech sobie porwie kilka owiec. Idźcie do domów.
Mam nadzieję, że zabiją wilka.
Będziemy mogły znów zacząć żyć.
Chciałabyś móc łazić po lesie z tym niecnotą Peterem.
On nie jest niecnotą.
Ciężko pracuje i ma plany na przyszłość.
Z pewnością. A teraz... wiesz, co robić.
- Do łóżka, dziewczyno. - Tak, babciu.
Mam nadzieję, że jutro nie zobaczę tego chłopaka.
- I pamiętaj o pelerynie! - Tak, babciu.
Nie wierzę, że to zrobiłaś. Upokorzyłaś mnie.
Chcę, żebyś pracowała też w sobotnie wieczory.
Nie tak się umawiałyśmy.
Chciałabym cię nauczyć księgowości i składania zamówień.
Biznes ostatnio kwitnie, a więcej pieniędzy to więcej formalności.
- To nie brzmi zachęcająco. - Ale musi być zrobione.
Czy to kara za to, że rozmawiałam z tym gościem?
Gdybym chciała cię karać, znalazłabym lepsze powody.
Po pierwsze, spóźniłaś się.
Po drugie, Lizo, ubierasz się jak transwestyta na paradę.
A ty się ubierasz jak Norman Bates przebierający się za swoją matkę.
Ruby, jesteś już dorosła. Nie zachowuj się jak małe dziecko.
Chcesz, żebym zachowywała się jak ty, aż się w ciebie zmienię.
Nie jestem jeszcze skamieliną, babciu.
Powinnam daleko stąd obcować z lemurami.
Dopóki tu pracujesz, będziesz mnie słuchała.
- Nie prosiłam o tę pracę. - To co cię tu trzyma?
Nic. Odchodzę!
- Spałaś w ogóle tej nocy? - Wyśpię się po śmierci.
Otworzę okiennice, a ty sprawdź, czy wilk nie porwał kurczaków.
Dobrze, babciu.
Ubierz pelerynę!
Przepraszam. Pójdę sobie.
- Kradniesz nasze jajka? - Nie.
- Nie wszystkie. - Nic się nie stało.
Dziękuję.
Zeszłej nocy, coś tam było.
Słyszałam wycie. W dodatku było zimno, więc...
Chodź ze mną.
Mówią na mnie Kapturek.
Jestem Śn...
- Śnieżynka. - Śnieżynka?
- Naprawdę? - Nie.
- Ktoś mnie szuka, więc... - Nie znasz mnie i nie ufasz.
Rozumiem. Ale muszę cię jakoś nazywać.
Może Margaret? Albo nie...
Mary.
Niech będzie Mary. Chodźmy.
Muszę tylko nabrać wodę. To zajmie chwilkę.
O co chodzi z tym wyciem?
To Czas Wilka. Słyszałaś wilka-zabójcę.
Jest rozmiaru kucyka, ale znacznie bardziej krwiożerczy.
Dość często nawiedza te okolice.
Zabija bydło i...
Czasem się zacina. Pomożesz mi?
Patrz.
Popatrz na to.
Mary. Spójrz na wodę.
Co z nim? Z Davidem.
Jest wstrząśnięty, ale poszedł do domu.
- Nic mu nie jest. - Jakieś wieści o Kathryn?
Nic nowego.
Sprawdziłaś jeszcze raz w Bostonie?
Nie ma jej tam, Mary Margaret.
Więc nie mamy pojęcia, co jej się stało?
Wiemy jedynie, że dowiedziała się o was, dała ci zasłużenie w twarz,
- a potem zniknęła. - Zasłużenie?
Naprawdę tak uważasz?
Nie. Po prostu cię przygotowuję na to, co będą myśleć inni.
Będziecie na cenzurowanym, zanim to rozgryziemy.
Masz na myśli Davida?
Że ludzie pomyślą, że on, aby być ze mną...
Niektórzy już tak myślą. A on sobie nie pomaga.
Więc jeśli wiesz cokolwiek,
co pomogłoby nam ustalić, gdzie był tej nocy...
Nie było go ze mną. Naprawdę to zakończyliśmy.
- Nie potrzebuję podwiezienia. - Jest bardzo zimno.
Naprawdę, poradzę sobie.
Mogę ponieść ci torbę. W którą stronę idziesz?
Witajcie.
Właśnie rozmawiałem z Ruby.
- Ale chyba powinienem... - Powinieneś.
Niepokoił cię?
Kiedy przestanę radzić sobie z natrętami opuszczę miasto.
W zasadzie... właśnie to robię.
Wyjeżdżasz?
Pokłóciłam się z babcią. Rzuciłam pracę.
Rzuciłaś pracę? Dokąd się wybierasz?
Nie wiem. Daleko stąd.
Wiesz, stąd nie jeżdżą autobusy.
I może najpierw obierz cel podróży.
Jeżeli potrzebujesz miejsca, żeby wszystko przemyśleć,
to zawsze możesz pójść do nas.
Jasne. Tak na trochę.
Chodź.
Zabić bestię!
Wiem tyle, że... wczorajsza masakra była ostatnią.
Gdybym został z nimi 10 minut dłużej, też byłbym martwy.
Ale gdy pomyślę, że gdybym zawrócił,
to może bym go zaskoczył w trakcie tej rzezi i byłbym w stanie go zabić.
- Nie byłbyś. - Wdowa Lucas.
To stworzenie jest silniejsze, niż możesz sobie wyobrazić.
Nie miałbyś szans.
Zostańcie w domach. Ukryjcie swoje dzieci.
- Zapomnijcie o swojej trzodzie. - Już nam to mówiłaś.
Ale nie powiedziałam, skąd to wiem.
Niemal sześćdziesiąt lat temu miałam sześciu starszych braci,
rosłych jak dęby, weteranów drugiej wojny z ogrami.
Mój ojciec był jeszcze większy i silniejszy.
Gdy nastał Czas Wilka, zdecydował się na niego zaczaić.
To był oczywiście inny wilk, ale równie przerażający.
Wyszli po to, by mnie ochronić.
Miałam zostać i spać, ale wspięłam się na dach
i zagrzebałam w strzechę, żeby wszystko widzieć.
Cała siódemka otoczyła bestię,
wymierzyli w nią włócznie i wtedy się zaczęło.
Wilk zaatakował -
nie rzucił się na ludzi, ale na ich włócznie, łamał je zębami.
Próbowali go dźgać obłamanymi końcami, ale nic to nie dało.
Wilk porozrywał im gardła tak szybko,
że żaden z nich nie miał nawet szansy krzyknąć lub się pomodlić...
Albo pożegnać.
Gdy mój ojciec umarł, spadłam z dachu
i wylądowałam w kałuży krwi, prosto przed wilkiem.
Czułam jego oddech na swojej twarzy.
Ugryzł mnie w rękę, ale udało mi się wyrwać.
Wtedy spojrzał na mnie oczami tak czarnymi,
jakby ich wcale nie było i po prostu odszedł.
Widzieliście kiedyś dzikie zwierzę,
które odwraca się i odchodzi jakby nigdy nic?
Jeśli ten wilk jest podobny do tamtego, to go nie pokonacie.
On już wygrał, samą swoją obecnością.
Nie zabijecie go. Możecie się tylko ukryć.
Twoja babcia jest dość dominująca.
Tak. Całkiem.
Czuję się jak szczur w pułapce.
Czy ta pułapka powstrzymuje cię... przed byciem z kimś?
Skąd wiesz?
Zauważyłam kilka ukradkiem wymienionych spojrzeń
i nie gniewaj się, ale nie były zbyt subtelne.
Tak. Peter.
Zawsze byliśmy przyjaciółmi, ale teraz wszystko się zmienia.
To na pewno miłe.
- A ty masz kogoś? - Nie.
Nie jestem pewna, czy to mi pisane.
- Jesteś szczęściarą, Kapturku. - Wiem.
Planujemy razem stąd odejść.
Nie spędzamy ze sobą zbyt wiele czasu.
Babcia zbyt obawia się wilka, by mnie wypuszczać samą z domu.
Widziałaś, co zrobił.
Czasem zastanawiam się, czy ona ma rację.
Na pewno nie myli się co do wilka, ale nie powinna zabraniać ci kochać.
Myślisz, że to właśnie robi?
Zabijmy wilka.
- Co takiego? - Będziemy bohaterkami.
Kapturku, grupa doświadczonych myśliwych zginęła.
Ale oni wyszli w nocy, gdy wilk ma przewagę.
Gdybyśmy poszły teraz, mogłybyśmy go zaskoczyć
i zabić we śnie. Chodź ze mną.
Kapturku, nie jestem przekonana.
Ja idę, z tobą czy bez ciebie.
Ale masz rację.
Nie mogę jej pozwolić, by wiecznie trzymała mnie pod kluczem.
To ty.
Wszystko w porządku?
- Też szukasz Kathryn? - Szukam.
Ona wie, że nic nie zrobiłeś. Mam na myśli Emmę.
Umie rozpoznać, gdy ludzie kłamią, więc...
Po prostu wie.
Na mnie też możesz liczyć.
Wszystkim będę powtarzać, że to nie ty.
W końcu się znajdzie. Dlatego tu jesteśmy, prawda?
Szukam.
A ten?
Ten należy do psa. Widzisz jaki jest mały?
Nie szukaj tam, gdzie śnieg zasypał ślady.
- Tutaj. - To królik.
Szukamy czegoś znacznie większego.
Jak ślad psa, ale duży, jakieś 25 centymetrów, z długimi pazurami.
Jak te?
Tak.
I tamte.
O mój Boże. Jak duży jest ten wilk?
To był jeden sus?
Stąd... aż tam?
Chodźmy.
Tędy, przez krzaki i dalej w stronę wzgórza.
Jesteś w tym dobra.
Jeśli czego chcę, to na ogół potrafię to wyśledzić.
- Chciałabyś być kurierem-rowerzystą? - Kurierem?
To polega na rozwożeniu rzeczy w małym koszyku.
Nie. Nie jeżdżę zbyt dobrze na rowerze.
A gdybyś roznosiła ludziom przesyłki pieszo, w małym koszyku?
Nie jestem pewna, czy można to nazwać pracą.
Dlaczego telefony wciąż tak robią?
Rozmowy są nagrywane, gdy Emma jest zajęta.
Posterunek. W czym mogę pomóc?
Dobrze, oddzwoni do pani. Ja również dziękuję.
Posterunek. Witam, panno Ginger.
To nie dzikie zwierzę. To Pongo, pies Archiego.
Proszę mu rzucić waniliowy wafel. To go uspokoi.
Czy chce pani porozmawiać z Emmą?
Świetnie. Cieszę się, że mogłam pomóc.
Jak wam idzie?
Świetnie, oprócz tego, że się do niczego nie nadaję.
Wprost przeciwnie.
Słyszałam twoją rozmowę przez telefon. To było niezłe.
- To nic takiego. - Nieprawda.
Znalazłabym trochę pieniędzy w budżecie, gdybyś chciała mi tu pomóc.
Tak! Dziękuję.
Tak.
Mogę odbierać telefony i pomagać. Może jeszcze czegoś potrzebujesz?
Uporządkować akta albo posprzątać? Proszę. Chciałabym się przydać.
Jestem zarobiona przez sprawę Kathryn Nolan.
Gdybyś zechciała przynieść nam lunch,
nie odmówiłabym odrobiny sera z grilla.
Załatwione. A ty chciałbyś coś?
Dwa ciastka z czekoladą, szarlotkę i hot doga.
Jadł już w szkole.
Mary Margaret, masz ochotę na lunch? Przyniosę wszystkim.
Nie jestem głodna.
David jest w lesie. Coś z nim nie tak.
Patrzył na mnie, jakby mnie tam nie było.
Jakby był inną osobą.
Tu jest jeszcze jeden.
Tak. A tutaj...
Co widzisz?
Ten odcisk... wygląda jakby... Na wpół wilcza łapa i na wpół but.
Widzisz?
- Wilki nie noszą butów. - To prawda.
A od tego miejsca są już tylko ludzkie.
Jakby to był zarazem wilk i człowiek.
Kapturku, co to za potwór?
- No więc... - Tak?
Czas Wilka jest raz w miesiącu, przy pełni księżyca.
Słyszałam kiedyś historię o stworzeniu, które...
Czy nie jesteśmy czasem blisko wioski?
Kto jest pod twoim oknem, Kapturku?
Czy to Peter?
Kapturku, czy wczoraj też cię odwiedził?
Wieczorem.
Przed masakrą.
Nie przyłączył się też do grupy myśliwych.
Jestem pewna, że nie zabiłby ich.
On nie. Ale gdy wilk przejmuje kontrolę...
Co z dzisiejszą obławą?
Zabiją go. Albo on zabije ich.
To nie musi się tak skończyć.
- Co możemy zrobić? - Powiedzmy mu.
Jeśli nie wie, to powiedzmy mu.
Zatrzymajmy go.
Jeśli miałby się kogoś posłuchać, komuś uwierzyć, to tylko tobie.
Myślisz, że mogę go uratować?
Myślę, że możesz uratować wszystkich.
Niedługo będzie ciemno.
Babcia zwariuje ze zmartwienia, jeśli nie wrócę do domu.
Wyjdzie za mną na zewnątrz.
Mary, nie jest dobrze.
Więc zrób coś.
Masz rację. Muszę.
Dwa razy ser z grilla.
Pracuję teraz w biurze szeryfa.
Coś w rodzaju... zastępcy.
Przeznaczenie zawsze cię znajdzie.
Robisz tak jakby to samo, co zawsze robiłaś.
Plus jeszcze więcej.
Zaraz będzie gotowe.
Tony musi rozpakować ser.
Pomagam rozwiązywać zbrodnie.
Jestem tego pewna.
Mam nadzieję, że znalazłaś to, czego szukałaś.
Znalazłam.
Myślisz, że ten wilk-człowiek to ja?
Kapturku, znasz mnie.
Wiem, że to nie ty, ale to coś używa twojego ciała.
Myślisz, że nie wiedziałbym o tym? Nie zbudziłbym się w środku lasu?
- Nie pamiętałbym czegoś? - Być może.
Może to sprawia, że zapominasz.
O mój Boże.
Ci ludzie. Zginęli.
Jeśli ja to zrobiłem...
Zapomnij o przeszłości. Pomyśl o przyszłości.
Możemy teraz odejść, Peter. Rozpocząć nowe życie.
Musimy tylko związać cię, gdy nastanie Czas Wilka, a ja wiem, skąd wziąć linę.
Nie.
Nie linę.
Łańcuchy.
Tak na wszelki wypadek. Gdybyś miała rację.
Pokażę ci, co zrobić, żebym się nie wydostał.
Potem musisz się trzymać z dala.
Nie.
Zostanę z tobą.
Zostanę tu przez całą noc i przez wszystkie noce, które nadejdą.
Zrobiłabyś to dla mnie?
Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
Dobra, młody.
Nie chcę cię wyganiać, ale muszę sprawdzić,
czy David nie wpakował się w jakieś kłopoty.
W porządku. Mam się spotkać z mamą.
- Trzymaj. - Dzięki.
Wiesz, że możesz pozwolić Ruby na więcej?
Ona jest Czerwonym Kapturkiem.
Z małym koszyczkiem?
Jasne, wygląda na niezłą twardzielkę.
To prawda. Po prostu nie pamięta, kim była i czego jest w stanie dokonać.
Ale to prawda.
- Hej, Ruby. - Hej, Henry.
- Mam dla ciebie grillowany ser. - Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Chyba tak.
To znaczy, to jest coś, co umiem robić, więc... super.
Zapakujmy to z powrotem i zjemy je w samochodzie.
Czekają mnie leśne poszukiwania i przydałaby mi się twoja pomoc.
Jestem pewna, że coś schrzanię.
Nawet, że schrzanię z przytupem.
Nie schrzanisz. Chodźmy.
Poradzisz sobie.
To miejsce jest ogromne. Jak chcesz znaleźć jednego faceta?
Bądźmy cicho. Może uda się nam go usłyszeć.
To wielki teren.
Idę tą ścieżką, bo są na niej odciski butów,
więc trzymaj się blisko.
Nawet nie powinnam tu być. Na pewno wszystko spieprzę.
Czekaj.
- Słyszę go. - Naprawdę?
Tak, naprawdę. Słyszę jego... albo coś innego.
To znaczy... wiem, gdzie on jest. A ty nie?
Nie.
Co robisz?
- On jest tutaj! - Ruby!
Ruby?
David?
O Boże.
David, wstawaj. Obudź się.
David, obudź się.
Co się stało? Ruby?
Pamiętasz, gdzie jesteś?
Nie, ja...
Co jest grane?
Byłem w twoim biurze.
Przyprowadziłaś mnie tutaj?
Nie pamiętasz nic od czasu, gdy byłeś na posterunku?
Wczoraj wieczorem?
Nie.
Nie pamiętam.
Jest potłuczony, podrapany, nieco odwodniony...
Co było do przewidzenia.
- Ma rozcięcie na głowie. - To powierzchowna rana.
Mogę wysłać go do dr. Hoppera na badanie psychologiczne,
ale jestem pewien, że ten zanik pamięci,
ma tę samą przyczynę, co jego zachowanie po wyjściu ze śpiączki;
wędrówki, dziwne pomysły i niepamięć po wszystkim.
Później to rozgryziemy.
To przedziwne. Trudno mi uwierzyć, że to w ogóle miało miejsce.
Jak sprawny może być podczas tych epizodów?
Pytam, bo z kimś rozmawiał.
Ludzie w tego typu stanach,
nawet pod wpływem leków usypiających, robią przeróżne rzeczy:
gotują, rozmawiają, prowadzą samochód.
Chcesz wiedzieć, czy mogłem wykonać ten telefon.
Lub gorzej...
Zastanawiasz się, czy nie mogłem...
Nie wiem, porwać ją?
- Zabić ją? - Nie rozpędzaj się.
Nikt nie mówi, że zrobiłeś coś złego.
Nie, ale to by tłumaczyło, dlaczego nie wyglądało że kłamię.
- Nie wiedziałbym o tym. - Nic nie mów, David.
Co tu robicie?
Dlaczego nie ma tu prawnika tego człowieka?
Czy chociaż odczytałaś mu jego prawa?
Nie jest aresztowany. Tylko rozmawiamy.
Jasne. Tylko rozmawiacie.
Co ty tu robisz?
Burmistrz Mills jest w dalszym ciągu kontaktem pana Nolana w razie wypadku.
Chyba żartujesz.
Myślałam, że zmieniono to na Kathryn.
Kathryn jest aktualnie niedostępna.
Pewna osoba jeszcze jej nie znalazła.
Przestać szukać winnego i po prostu ją znajdź.
Nie jest łatwo przeszukać całe Maine, Regino.
Myślę, że ten pokój możesz już skreślić.
Sugeruję, żebyś wzmogła wysiłki.
Posterunek. Dziękuję za telefon. Z kim mogę panią połączyć?
Zwolnij, to ja.
Mam pomysł. Ostatnio, gdy David miał pomroczność jasną i poszedł na spacer,
to poszedł pod stary most.
Kojarzysz który? To tylko przeczucie,
ale mogłabyś wziąć mój samochód i sprawdzić, czy tam był.
Może poprosiłabym o to kogoś innego.
Ruby, świetnie się tam spisałaś.
Wciąż nie mam pojęcia, jak go znalazłaś. Dasz radę.
Sama nie wiem.
Będzie wkrótce ciemno.
Niedługo David wyjdzie ze szpitala.
Jeśli tam coś jest, to musimy zdążyć przed nim.
Nie mamy czasu na kłótnie. Możesz to zrobić?
Nie wiem nawet, czego mam szukać?
Czegoś nietypowego.
Czegoś, co tam nie pasuje.
Co zrobić, jeśli coś znajdę?
Zaufaj swoim instynktom.
Czy nie mogłabyś podpowiedzieć mi... czego mam szukać?
Czegoś, co należy do Kathryn.
Ruby?
Co jest grane?
Znalazłaś coś?
Gdzie jest Mary?
Obudź się, zaryglujmy drzwi.
Jeśli Mary jeszcze nie wróciła, to musi poradzić sobie sama.
- Jest bezpieczna. - Co wyście zrobiły?
- Nic, wszystko jest w porządku. - Gdzie ona jest?
Jest z Peterem.
Wiem, że go nie lubisz, ale nie to jest teraz ważne.
Ty głupia, nierozważna, żałosna dziewczyno.
Nie, nic nie rozumiesz. Peter jest...
Będzie ci trudno to przyjąć. Musisz mi zaufać.
- On jest wilkiem. - Myślisz, że Peter jest wilkiem?
Ten straszny potwór jest też człowiekiem.
Ale to nic.
Nie skrzywdzi jej. Jest związany.
Związany? Biedny chłopak.
Kapturku, nie.
Kapturku! To ja.
Nie! Przestań!
Proszę! Kapturku! Nie!
Nie.
Czy to jest to, co myślę?
Tak.
Nie mogę na to patrzeć.
Trzymasz się?
Nie jestem pewna.
Wszystko będzie dobrze. Teraz odkryjemy, co się wydarzyło.
Ruby, świetnie dałaś sobie radę.
To jest świetnie?
Tak. Byłaś wspaniała.
Najpierw znalazłaś Davida, a teraz to.
Rozumiem, że nie wiesz teraz, co o tym myśleć,
ale muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem.
Przestań. Jestem kompletnie przerażona.
Ale i tak sobie poradziłaś.
Wiedziałaś o tym?
Oczywiście, że tak. Jej matka była taka sama,
do czasu, aż zginęła w obławie.
Miałam nadzieję, że z Kapturkiem będzie inaczej,
ale gdy miała 13 lat, to się znów zaczęło.
Zapłaciłam magowi za tę pelerynę.
Chroni przed przemianą, ale ona nie chce jej nosić
i znalazła jakiś sposób na wychodzenie z domu.
Dlaczego jej nie powiedziałaś?
Nie chciałam jej tym obciążać.
To straszne brzemię.
Ta historia, którą opowiadałaś...
To był jej dziadek. Naznaczył mnie tej nocy,
a potem wrócił, znalazł mnie i mnie przemienił.
Przemienił cię? Jesteś...
Babciu?
W jaki sposób ją śledzisz?
Po zapachu. Wciąż to potrafię, choć cała reszta powoli zanikła.
Byłam głupia myśląc, że mogę ją przed tym uchronić.
Za moją głupotę wielu ludzi zapłaciło życiem.
Ale nie chciałaś tego.
- To najważniejsze. - Doprawdy?
Tutaj.
Srebrna strzała ją powali.
Cicho. Chodź za mną.
Podchodzimy od zawietrznej, więc mamy szansę.
Płaszcz!
Jesteśmy za późno.
- Już odszedł. - Kto odszedł?
Wstawaj.
Bądź gotowa do ucieczki.
Co się dzieje?
Musimy iść. Iść? Nie rozumiem.
Wyjaśnię to później. Pospieszmy się.
Nic nie rozumiem. Co się stało?
Gdzie jest Peter?
To nie on był wilkiem.
Babciu?
Nie powinnam była tego przed tobą ukrywać.
Ale teraz musisz już iść.
Kapturku. Idź.
O Boże, to ja.
Nie chcę odchodzić.
- Musisz. - Nie.
W porządku. Wszystko będzie dobrze.
Mary, nie ma czasu.
Wiem. Zabiorę ją stąd.
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
- Potrzebujesz coś dla szeryfa? - Nie.
- Jak tam twoja ręka? - Jak zawsze przy pełni.
Co tu robisz, Ruby?
Przyszłaś z kolejnymi opowieściami o swojej nowej, świetnej pracy?
- Przyszłam, bo chcę wrócić. - Dlaczego?
- Wyglądałaś na wściekłą. - Nie byłam wściekła.
Dla mnie tak to właśnie wyglądało.
Chodzi o to, że...
Chciałaś, żebym robiła te wszystkie rzeczy,
a ja nie byłam pewna...
Mówiłam, że chcesz, żebym stała się taka jak ty,
ale próbuję powiedzieć, że... nie umiem być tobą.
Ciężko za tobą nadążyć.
A potem chciałaś też, żebym przejęła dodatkową odpowiedzialność i ja...
Najwyraźniej... przestraszyłam się.
Nie bój się. Nie powinnaś.
Ale tak jest.
Tylko, że to nie ma znaczenia. Mogę to robić.
W pewien sposób odkryłam w sobie kogoś więcej, niż się spodziewałam.
A co z przygodą? Co z lemurami?
Emma była moim lemurem. To ona tego dokonała.
Odkryłam, że mogę robić coś więcej, a także, że tego nie chcę.
Nie chcę pracy, w której dobry dzień oznacza zrujnowanie komuś życia.
Chcę robić coś, co mnie uszczęśliwia.
W miejscu, które kocham.
Posłuchaj...
Chcę, żebyś wiedziała, że chciałam przekazać ci księgowość i resztę,
żebyś mogła przejąć to miejsce, gdy odejdę na emeryturę.
Żeby należało do ciebie.
- Do mnie? - Czemu nie.
Komu innemu mogłabym je oddać, niż osobie, która mnie kocha.
Jestem z ciebie dumna.
Co to było?
Słyszałaś.
David, wszystko będzie dobrze.
Naprawdę? Skąd możesz to wiedzieć?
Aktualnie ja sam nie jestem pewien. co robię.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Masz rację.
Ale problem polega na tym, że mam obawy przed jego sensownością.
Co się stało? Znalazłaś ją?
Znaleźliśmy szkatułkę.
Nie rozumiem. Co to oznacza?
Wydaje nam się, że...
- Myślimy, że ona... - Co?
Było w niej ludzkie serce.
- O mój Boże. - Nie.
Nie.
Musimy je przesłać do testów, ale tylko ona zaginęła.
Chyba powinnaś pójść.
- Jest coś jeszcze. - Co takiego?
Pod wieczkiem znaleźliśmy odciski palców.
Porównałam je z rejestrem mieszkańców miasta i mam trafienie.
- Aresztuj mnie. - Nie. Davidzie.
Aresztuj mnie, Emmo. Zrób to.
- Odciski nie były twoje. - Słucham?
Należą do Mary Margaret.
Lubię to! facebook. com/ProHaven Twitter: @ProHaven
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤